Þá er það enn eitt bloggið hérna frá Malapascua….
Dagarnir eru búnir að vera langir og þéttsetnir seinustu vikuna. Erum búin að reyna 3 svar sinnum að fara í Hammerhead köfun með ekki svo góðum niðurstöðum. Til þess að fá tækifæri á að sjá þessa skrýtnu skepnu þarf að vakna 4 um nóttina og fara í klukkutíma bátsferð lengst útá haf á köfunarstað sem heitir Kimud Shoal. Þegar komið er á leiðarenda hoppum við út í hjá sokkinni eyju og látum okkur sökkkva hægt og rólega þangað til við erum komin að brúninni á eyjunni. Þá er synt útí bláinn og eina sem hægt er að sjá er hafið bláa hafið. Svo bíður maður bara og vonar að sjá allt í einu skuggan af þeim koma nær. Þegar Kristján fór í fyrsta skipti þá sá hópurinn hans 1 koma eldsnöggt en hætta svo við…þessi hákarl hefur líklega verið 1 af mörgum sem voru þarna en annar hópur sem var aðeins frá sá 20 stykki synda framhjá . Ekkert smá svekkjandi að missa af þeim en við reyndum svo 2 sinnum eftir þetta og sáum enga hammerheads en þetta er sem betur fer ekki eini staðurinn til að sjá þá og á flest öðrum stöðum eru miklu meiri líkur á að sjá þá.

Eitthvað er Thresherinn líka búinn að vera feiminn seinustu vikur en við fórum í ca. 5 kafanir og sáum ekkert….en það er líka kominn nýr og flottur gestur á hreinsunarstöðina og það er Devil Rays. Þær erum við búin að sjá alveg þó nokkrum sinnum í staðinn fyrir Thresherinn sem er ekkert verra. Þær koma syndandi yfir mann eða fyrir framan mann og eru ekkert smá fallegar, svo geta þær heldur ekki bitið mann Þessum risaskötum er mjög vel við mikinn straum og það er búið að vera mikið af honum seinustu daga sem gæti verið skýringin á komu þeirra, hákörlunum er hins vegar ekkert svo vel við strauminn og halda sér þá frekar á meira dýpi , aðrir vilja líka nota tunglið sem skýringuna á hákarlaleysi. Þeir eru samt farnir að sjást aftur og sáum við 1 í gær og 1 í dag.

Í byrjun apríl komu ný andlit í hópinn okkkar, 2 kennarar og 1 nemi. Kennarnir eru par sem voru hérna fyrir 2 árum að læra Dive Masterinn og kennarann og eru komin til baka til að vinna smá. Fínasta fólk, kallinn er indverji sem ólst upp í Englandi og stelpan er ensk held ég en ólst uppí Suður Afríku. Neminn er strákur frá Chilé og er líka að taka Dive Masterinn, heitir Gonzalo og er  31 árs læknir.Síðan hann kom er hann búin að vera okkar hægri hönd í plástra og eyrna málum:) Lappirnar á okkur líta ekkert alltof vel út eftir helvítis flugurnar hérna sem sýkja allt sem þær komast í. Gæti verið að við þurftum hjúkkumeðhöndlun frá Siggu frænku þegar við komum heim en hún er nú vön því síðan síðast.

Námslega séð erum við búin að vera bara í verklegu, það eru 3 núna að læra kennarann og það er oft gripið í okkur til að leika nemanda fyrir þá til að æfa sig að kenna. Frekar leiðinlegt og er miklu skemmtilegra að aðstoða alvöru námskeið. Við vorum t.d að aðstoða Gonzalo á Rescue námskeiðinu hans sem var ekkert smá gaman. Fengum að leika þreytta, hrædda, týnda og dána kafara sem hann þurfti svo að bjarga. Ég var líka að leiða um daginn í fyrsta skipti hóp á stað sem ég hafði aldrei farið áður til. Það var svo reyndar ekkert mál fyrir utan að straumurinn var alveg þvílíkur, þurftum hálfpartinn að klifra niður á reipinu en ef við hefðum sleppt hefðum við sko skotist margar mílur án þess að geta stoppað. Þvílíkur hasar í þessari köfun sem var mjög gaman en það komu sem betur fer  allir heilir heim!
Kristján fékk svo að leiða danskt par sem var að taka ljósmyndanámskeið en þau voru alveg úti að aka þegar komið var í vatnið, fékk hann því nokkra reynslu í því að höndla óreynda kafara.
Gato Island er eyja í klukkutíma fjarlægð frá Malapascua sem er mjög ofarlega á listanum hjá öllum sem koma hingað að fara til. Þarna er hægt að sjá rosalega flottan kóral , sjósnáka og ekki má gleyma Whitetip hákarla.Kristján var nú þegar búin að fara þangað 2 svar en ég fékk loksins að fara í fyrsta skipti í seinustu viku. Ég var vopnuð myndaélinni hans Kristjáns og var sko meira en tilbúin til að sjá þessa hákarla. Fór með einum hópnum en hélt mér bara aðeins fyrir aftan en það er ekki gaman að keppast við að sjá hluti þegar allir eru með myndavélar og tekur 10 mín að taka mynd af einum fisk. Við fundum 2 whitetip hákarla sem láu í hálfgerðum helli sultuslakir. Þeir voru u.þ.b 2 metrar og má eiginlega segja að maður hafir verið smá skelkaður að sjá þá en þeir eru tölvuvert óhugnalegri en sæti Thresher hákarlinn. Var líka alein að skoða þá og eitt skiptið rak ég upp öskur þegar hákarlinn var ekki alveg að fýla þessa athygli og reyndi að synda í burtu. Ég held ég hafi sett hraðamet í sundi til hópsins míns. Vona að við fáum að fara þangað aftur áður en við förum en þá ætla ég að hafa Kristján hjá mér til halds og trausts:)

Körfubolti er aðal íþróttinn hérna á Philippseyjum og er Malapascua engin undantekning. Það eru 2 körfuboltavellir á eyjunni og allir bátastrákarnir klæðast körfuboltabúningum. Á laugardaginn var svo hin árlega körfuboltakeppni að byrja með svaka opnunarhátíð og skrúðgöngu þar sem allir eyjaskeggjar koma  til að sjá. Ekki er bara keppt í körfubolta en það er líka búningakeppni á milli liða og fyrir hvert lið er klappstýra sem þarf að vera líka með smá show, þær eru kallaðar MUSE hérna . Thresher Shark Divers var með sitt körfuboltalið og var fengið mig til að vera þeirra MUSE en ég hafði ekki hugmynd um hvað það var eða hvað beið mín. Mér var hent í klappstýrubúning og alltof litla hlaupaskó þegar ég kom úr einni köfuninni og beint í skrúðgönguna. Þegar við komum á körfuboltavöllinn varð mér ljóst að þetta var hálfgerð fegurðarsamkeppni en allar hinar stelpurnar voru voða málaðar og tóku þessu mjög alvarega. Svo þurfti ég að fara á miðjan körfuboltavöllinn og sitja þar þangað til röðin kom að mér. Þá þurfti ég að labba í takt við alvöru partýtónlist upp að dómurum og pósa eins og ég veit ekki hvað, eða það gerðu hinar stelpurnar ..ég gerðir smá körfuboltamúv sem vakti milla gleði og svo þurfti ég líka að kynna mig í míkrafóninn og hvetja mitt lið. Haha þetta var nú meira grínið, skemmti mér mjög vel og lenti svo í 2. sæti! Helvíti gott bara miðað við mína fyrstu fegurðarsamkeppni …hehe!

Kláruðum svo allt í gær þannig að þetta fer bara að vera búið hérna hjá okkur. Eigum bara eftir snorklprófið ógurlega en þá er látið mann drekka ógeðisdrykk þar sem alchol ræður ríkjum í gegnum snorkl með hulina grímu. Það verður eitthvað spennandi að sjá hvernig fer fyrir okkur það kvöldið. Tökum það líklega á morgun eða fimmtudaginn.
Kristján var svo að fá vinnu í sumar hjá Arctic Rafting við að guida river rafting og þarf að mæta í vinnu í enda mánaðarins. Til þess að fá vinnuna þarf hann að sitja meiraprófsnámskeið sem byrjar 24 apríl. Við þurftum því að panta flug heim í hvelli og verðum við mætt á keflavíkurflugvöll Laugardaginn 24. apríl. Jíbbbý! Aðeins 12 dagar í það þannig þið getið farið að plana heimkomu partý fyrir okkur;)

Planið var að reyna fara til Southern Leyte að kafa í nokkra daga áður en við fljúgum heim en við erum eiginlega hætt við það . Fyrsta lagi því þá þyrftum við að fara héðan á morgun og það er aðeins of fljótt fyrir okkur. Einnig komu í fyrradag 6 hópar af Tælendingum sem eru hérna að kafa svo það er alveg brjálað að gera hérna í búðinni og við vildum endilega hjálpa til , gott að fá smá reynslu og auðvitað fríar kafanir;) Sparar okkur allaveganna alveg heilmikið í ferðakostnaði líka þannig að við verðum hér Malapascua fram að næsta mánudag. Þá ætlum við að kíkja aðeins í Cebu City og spóka okkur um  í mollunum þar í 1 til 2 daga og fljúga svo til Manila á miðvikudeginu. Þar þurfum við að gista í 1 nótt en við eigum svo flug á fimmtudeginum til Kuala Lumpur. Lendum þar um miðjan dag en Air Asia fljúga til London á hverjum degi frá KL klukkan 15:30 svo við missum af því flugi. Þurfum því að gista aðra nótt í KL en fljúgum svo til London daginn eftir og verðum lent á Stansted á föstudagskvöldinu. Ekki er flogið til Íslands á þeim tíma svo enn og aftur þurfum við að finna okkur gistingu. Ætlum ekki að gista á hóteli í þetta skiptið heldur fá að kúra okkur yfir nóttina hjá Jason vini hans Kristjáns sem hann var með í Suður Ameríku. Loka flugið verður á laugardeginum í hádeginu og verðum við lent 13:30 á Íslandi eftir 4 daga ferðalag….Úfffffff það verður gott að komast loksins heim eftir öll þessi flug og knúsa og kyssa alla:)

Við seigum þetta bara í bili , ætli þetta verður ekki seinasta bloggið hérna frá Philippseyjum en við verðum svo byrjuð að safna strax fyrir næstu ferð þannig að það verður spennandi að sjá hvar næsta blogg verður skrifað.

Sjáumst hress og kát á klakanum og endilega einhver sem á eftir að fara skoða eldgosið að taka okkur með…
Kveðja

Auli Jónsdóttir og Stjáni Steypa

P.S nýjar myndir væntanlegar

Síðan við komum til baka höfum við kafað helling og erum líka búinn með öll bóklegu prófinn þannig það er farið að styttast í endan á námskeiðinu. Erum líka byrjuð að kortleggja köfunarstað sem er hluti af námskeiðinu. Verðum að skila inn nákvæmu korti með dýptum og hvað er hægt að sjá, skemmtilegt verkefni að mínu mati. Í fyrstu korta köfuninni okkar fann ég köfunar vasaljós á botninum sem kemur sér vel þegar maður fer í næturkafanir, þarf allavega ekki að fá lánað lengur. Um síðustu helgi var verið að útskrifa 5 divemaster nema þannig núna er bara ég, inga og maggi danski eftir að læra. Síðasta prófið sem maður þarf að leysa er svokallað snorkel test þar sem þarf að drekka ógeðisdrykk í gegnum snorkl (öndunarpípu?). Get ekki sagt að mér hlakki til að taka þetta próf því það er öllu blandað í þetta Ekki nóg að þurfa þamba hálfan lítra ef sterku áfengi heldur að það bragðbætt með hráu eggi, tabasco sósu og öðrum óþverra. Allir stóðust þó prófið og urðu nátturlega húrrandi fullir fyrir vikið. Kvöldið endaði reyndar í blóðugum slagsmálum á milli Lettneska stráksins og kanadísk strák sem var hérna með okkur í nokkra daga að kafa. Sá lettneski breytist sýnilega í allvöru austur evrópu búa eftir óhöflega drykkju. Ætlaði að lemja allt og alla þetta kvöld. Eftir herlegheitin fóru allir strákarnir til Cebu þannig við vorum 2 eftir til að hjálpa til. Inga aðstoði einn kennarann við Open Water námskeið á föstudag og laugardag meðan að ég fór og kafaði með túristahópum. Í gær fengum við svo það verkefni að vera með upprifjunarnámskeið fyrir fólk sem hefur ekki kafað í nokkur ár. Þá er það í okkar höndum að kynna fyrir þeim uppá nýtt allan búnað og fara með þau í neðansjávaræfingar, oftast er þetta gert seinna í náminu okkar en við nýtum hvert tækifæri sem gefst. Strákurinn sem ég var að kenna var Svíi sem var ekki búin að kafa í 5 ár en Inga fékk danska konu sem var ekki búin að kafa í 14 ár og var því eiginlega bara eins og byrjandi. Þetta var krefjandi en skemmtilegt að kenna í alvöru aðstæðum og við erum hinu bestu kennarar, fengum allaveganna  gott hrós frá nemundum okkar.

Núna eigum við bara eftir að hjálpa við að kenna á fleiri námskeiðum, taka próf í neðarsjávar æfingum, synda 800 m , klára kortið og þá ættum við að vera búinn. Stefnum á að klára í kringum 12 apríl svo við getum tekið c.a 10 daga í að ferðast aðeins um áður en við fljúgum til Malasíu 22 apríl. Tíminn er alltof fljótur að líða hérna, fynnst eins og það hafi bara verið í gær sem við yfirgáfum ísland í lok nóvember. Síðustu daganna erum við að spá að fara á næstu eyju við Cebu eyjunna sem heitir Leyte. Ætlum að reyna að kafa aðeins þar því það á víst að vera smá falinn perla sem ekki margir vita um plús að það er möguleiki að sjá Whale shark þar sem eru stærstu hákarlar í heimi. Maggi danski er jafnvel að spá að koma með okkur sem verður gaman, fínasti peyji þar á ferð. Þegar við lendum í Malasíu verður bara að koma í ljós hvað innistæðan í bankanum leyfir okkur að ferðast um þar. Væri flott að ná 3 vikum í Malasíu eða Indonesiu til klára síðustu krónurnar. Er líka búinn að taka slatta af myndum en snúran til setja myndirnar inn í tölvuna neitar að virka. Verð að finna mér kortalesara til að setja myndirnar inn þannig vonandi koma nýjar myndir fljótlega. Endilega skilið eftir kveðju til okkar……

Kveðjur Kristján og Inga

Í byrjun mars vorum við í miklu bóklegu og tókum meðal annars Thresher Shark speciality course þar sem við fræddumst um hákarla, hegðun og atferli þeirra og svo var farið ítarlega í Thresher hákarlinn þannig núna getum við kyn og tegunda greint þá ásamt fleirru, mjög fræðandi og skemmtilegt námskeið sem var fínt að taka svona til hliðar. Þessu fylgdi líka 2 hákarlakafanir en við vorum það óheppinn að þessa daga voru hákarlarnir ekki sjáanlegir þannig við gátum ekki prufað að kyngreina Thresherinn í þetta skiptið…

Næsta vika snérist mikið um bókleg próf og við tókum heil 3 próf með trompi! Engin einkunn lærri en 85% en þeir eru nú ekkert að taka þessi próf of alvarlega og er ekki mikið stress í kringum þau. Fínt að klára allt bóklega sem fyrst til að eiga allt það skemmtilega eftir! Fórum líka í þónokkrar kafanir en Inga fékk smá flensu í 2 daga þannig hún missti aðeins úr eða 1 dag. Einn strákurinn sem er hérna að læra með okkur ákvað að fá sér rúnt á vespunni sinni eftir að hafa setið heila kvöldstund með Tanduay (filipino romm) um hönd. Hann komst ekki nema 30 metra áður en hann klessti á vegg og þurfti að flytja hann á sjúkrahús á meginlandinu með risaskurð á hausnum. Hann er kominn til baka núna viku seinna en verður því miður að fara heim útaf það er bannað að kafa eftir mikla höfuðáverka og verður hann að klára sitt námskeið í Englandi. Svekkjandi fyrir hann en hann fær þann vafasama heiður að hafa lent líklega fyrsta umferðaslys í sögu Malapascua.

Erum líka búinn að fara í 2 dagsferðir á aðrar eyjur hérna í nágrenninu, bara divemaster nemarnir saman. Fyrst fórum við á eyju sem heitir Carnaza og köfuðum við 2svar, mjög góður köfunarstaður, flottir kóralar og fiskar sem við höfum ekki séð áður. Fórum síðan til Calangaman island sem er djásnið af köfunarstöðunum hérna. Frábært visibility ( hversu langt maður sér neðansjávar) og stórir hópar af allskonar fiskum. Köfuðum meðfram risastórum neðansjávar klettavegg þar sem maður sá heilu torfunar bæði fyrir neðan sig og ofan. Á 30 metra dýpi gat maður séð í botninn sem er á umþað bil 90 metra dýpi! Lá við að maður yrði lofthræddur þarna. Hittum líka 2 nokkuð stóra kolkrabba sem skiptu um lit um leið og þeir urði varir við mannaferðir, að mínu mati ein af mögnuðustu skepnum sem búa í hafinu. Síðan var eyja líka frábær, hvítar sandstrendur og pálmatré. Sannkallað póstkortamyndaefni enda eru nokkrar myndir frá þessu á myndasíðunni okkar. Frábær dagur og vonandi getum við farið aftur þangað áður en við yfirgefum Malapascua.

Í dag fórum við í hákarla köfuna sem er á hverjum morgni. Vorum ekki búinn að bíða lengi þegar einn rúmlega 3 metra birtist og fór að hringsóla fyrir framan okkur. Hann var aðeins 2 m í burtu frá okkur og við biðum bara eftir því að hann myndi bókstaflega synda á okkur. Thresher sharks koma alltaf upp í grynningarnar (22m) á hverjum morgni til að fá hreinsun frá fiskum sem lifa á bakteríum sem taka sér bólfestu á skinni hákarla. Þetta er win win dæmi, bæði fyrir hákarla og hreinsunarfiskinn þar sem hákarlinn losnar við bakteríur og hreinsunarfiskurinn fær auðvelda máltíð. Þegar lífið gat ekki orðið mikið betra með hákarlinn beint fyrir framan okkur komu 2 eagle rays (risa skötur) syndandi framhjá. Þvílíkt combo! Er orðin mikill aðdáandi af stórum sjávarlífverum, því stærra því betra. Fórum í aðra köfun þar sem við sáum meðal annars frogfish í fyrsta skipti og einhverskonar klóarlausan humar, alltaf sér maður eitthvað nýtt. Í báðum þessum köfunum vorum við að fylgja local divemasterum og læra í leiðinni hvernig á að leiða kafanir. Ekki amarlegt verknám….. Kláruðum daginn síðan með eðlisfræði prófi og eigum því bara eitt bóklegt próf eftir. Höfum líka lokið við 2 af 4 sundprófum, þar á meðal 400 metra sund undir 11 mín sem þykir hvað erfiðast.

Ætlum að skella okkur til Cebu city á morgunn og skoða okkur um í stórborginni. Verður fínt að skola sandinn úr rassaskorunni í heitri sturtu og jafnvel gista nótt á hóteli með air con. Megum ekki stopa of lengi í Cebu því í morgunn sáust 20 hammerhead hákarlar sem gefur til kynna að þeir  séu mættir til Malapascua. Aðal hammerhead (hamarshaus?) tímabillið er í apríl þannig við vonumst eftir að geta kafað með þeim fljótlega.

Endilega skilið eftir kveðju, alltaf gaman af góðum kveðjum.

Kveðja Kristján og Inga

Höfum farið 2svar eftir þetta, ég sá einn í eitt skiptið en bara útlínur þar sem hann var svo langt í burtu. Í seinna skiptið sáum við ekkert en förum aftur í fyrramálið og vonandi sjáum við þá. Fórum líka í geggjaða næturköfun þar sem mandarine fish voru í aðalhlutverki, koma fram út kórölunum rétt fyrir sólsetur og setja á svið eins konar danssýningu til að berjast um hylli kvenkynsins. Ekki stærri en 3 tommur og svakalega litríkir, hægt að skoða myndir af þeim á myndasíðunni. Myndavélin varð batterílaus við að taka myndir af þeim sem var allveg týpískt því seinna sáum við helling af allskonar kröbbum, sæhestum og rúsínan í pylsuendanum var bluering octupuss sem er agnar smár kolkrabbi allsetur sjálflýsandi bláum hringjum og baneitraður. Ekki algengir hérna um slóðir en vonandi sjáum við annan slíkan aftur þegar myndavélinn verður full hlaðin.

Kíktum líka á hanslag sem eru alltaf á sunnudögum hérna. Reglunar eru einfaldar þar sem hanarnir berjast yfirleit til dauða eða þar til annar þeirra gefst upp og flýr. Ekkert sérstaklega góða meðferð á dýrunum en heimamenn sjá ekkert athugavert við þetta plús að þetta er mikil félagsleg samkoma fyrir eyjaskeggja til að hittast. Ég lagði undir á myndarlega hvítan hana en hann tapaði því miður, lifði reyndar af en reyndi að flýja sem er sama og dauði. Ég fór því heim 300 kr fátækari en reynslunni ríkari, aldrei veðja á hvítan hana aftur. Nokkrar myndir af þessu líka á myndasíðunni. Eftir að fara uppá meginlandið til að fá vottorð frá lækni fengum við grænt ljós til að byrja á divemaster námskeiðinu okkar. Þessa dagana erum við bara í bóklegu námi að læra allskonar hluti um köfun. Allt sem við erum að læra er kennt eftir PADI standard og þar sem PADI er ultra amerískt fyrirtæki er allt námsefnið mjög amerískt og miðað við að fólkið sem sé að læra séu heilalausir amríkanar. Þetta er allavega okkar fyrstu kynni af bóklega hlutanum þó það sé auðvitað hellingur af mjög nytsamlegu efni þarna inn á milli. Það eru 8 aðrir krakkar hérna að læra divemaster sem er mjög góður hópur og náum við öll vel saman. Kennarinn eru líka skemmtilegir en eina fólkið sem við erum ekki allveg sátt með er fólkið sem á sjoppuna og stjórnar þessu apaspilli. Vonandi lagast það samt með tímanum.

Það verður nóg að gera næstu vikunar hjá okkur: Bókleg próf, nokkur sundpróf, allskonar neðansjávar verkefni, hjálp við kennslu og vonandi kemur maður einhverjum skemmtiköfunnum að inn á milli. Vonandi nást líka myndir af Tresher shark, læt fylgja eitt video af Thresher shark sem ég fann á youtube.

Kveðjur frá Malapascua

Kristján og Inga

Næstu dagar voru svipaðir, bjórdrykkja og almenn gleði í Byron. Eyddum síðustu nóttinni síðan í surfers paradise sem er á miðjavegur á milli Byron og Brisbane. Fínt að hlaða aðeins batteríin eftir stífa helgi í Byron og langt ferðalag framundan. Eftir að hafa kvatt Bill flugum við frá Brisbane til Darwin, ennþá í sama landinu þrátt fyrir 4 tíma flug. Frá Darwin flugum við til Singapore þar sem Inga var stoppuð í tollinum fyrir að vera með tómt riffill skot í töskunni sinni. Löggan var kölluð til og var ég að vonast eftir að hún fengi rasskellingu sem refsingu eins og vaninn er í Singapore. En þeir þukluðu bara á allskonar pappírum, spurðu margra spurninga, gerðu hylkið upptækt og leyfðu Ingu að labba. Því næst hoppuðum við upp í einn eina flugvél og flugum til Cebu í Philipseyjum. Þar tók við 3 tíma rútuferð og hálftíma bátsferð áður en við loksins stigum fæti á Malapascua og 26 tíma ferðalagi lokið.

Eins og áður hefur komið fram er Malapascua smá eyja fyrir ofan Cebu eyjuna sem er í miðjum eyjaklassanum sem mynda Philipseyjar. Hérna búa bara 4000 manns sem annaðhvort hafa atvinnu af fiskveiðum eða ferðaþjónustu. Mjög fínt samt að það eru alls ekki margir ferðamenn hérna og er þessi eyja ennþá frekar óþekkt út í hinum stóra ferðaheimi. Það eru engir bílar á eyjunni heldur, bara göngustígar og vespur. Aðal áhugamálið hjá eyjaskeggjum hérna er hanaslagur og eru eyjan því öll morandi út í hönum sem menn eru að rækta í bakgarðinum hjá sér. Þetta veldur því að það heyrist hanagal nonstop frá 5:30 á morgnana þar til sólin sest. Held að við séum strax farinn að venjast þessu þótt þetta hafi verið pirrandi fyrst. Verður líka fróðlegt að kíkja á hanaslag fyrr en síðar.

Eftir að hafa jafnað okkur á flugþreytunni og skoðað okkur um á eyjunni hittum við alla hina sem eru líka að taka divemaster námskeiði hérna. Allra þjóða kvikindi þar á ferð, nokkrir danir, bretar, kanadískt/japanskt par og strákur frá lettlandi. Okkur lýst bara mjög vel á þennan hóp og hlakkar til að byrja að læra.
Í dag fórum við í upprifjunar köfunn til að rifja upp gamla takta því við höfum ekkert kafað í næstum 2 ár. Það gékk mjög vel og erum við meira en reddý fyrir allvöru kafanir núna. Inga (Enka eins og local fólkið kallar hana) er að byrja á morgunn á 2 daga námskeiði til að ná mér. Ég fæ þá 2 daga til að kafa mér til skemmtunar og er strax búinn að bóka mig í 3 kafarnir á morgunn. Síðan tökum við rescue diver námskeiði saman áður en við byrjum á divemaster námskeiðinu okkar. Öll þessi námskeið taka um það bil 6 vikur ef allt gengur að óskum og verðum við þá vonandi búinn að kafa hátt í hundrað sinnum.Þannig það eru bara spennandi tímar framundan. Var líka búinn eða setja inn nokkrar myndir frá Malapascua og síðustu myndirnar frá Ástralíu þannig endilega skoðið það. Annars biðjum við bara að heilsa og comment eru vel þeginn.

Kveðjur frá Philipseyjum
Kristján og Enka

Nutum okkar vel í seinustu viku hjá Boner fjölskylduni í Anglesea…Veðrið var samt ekki uppá marga fiska en það glitti nú alltaf eitthvað í sólina. Ætluðum að fara surfa á mánudeginum og röltum niður á strönd þar sem blasti við okkur sléttur sjór þannig við þurftum að snúa við. Kristján fékk sér sundsprett með hawian sling sem er spjót til að veiða fiska meðan maður snorklar. En skyggnið var svo lélegt að það sást ekkert í kafi. Við elduðum svo dýrindis kjúklingarétt um kvöldið og horfðum á sjónvarpið. Daginn eftir fór Kristján á fætur eldsnemma um morgunin en nú var komið að því að kíkja með Gary (pabba kane)  á Crayfishveiðar! Crayfish er stór Ástralskur humar sem Pabbi hans Kane vinnur við að veiða. Þar sem hann notar frekar lítinn bát var ekki nóg pláss fyrir mig en þeir fóru 3 saman Gary, Kristján og hjálparahöndin hans sem heittir Charlie. Hjálparahöndin er alveg eins og sjómaðurinn í Simpsons og var varla hægt að skila orð af því sem hann sagði en hann urraði bara orðunum útúr sér. Frekar fyndinn maður með langt skegg og er ekki mikil áhugamaður um hreinlæti! Óheppnin var eitthvað að elta þá þennan morgunin en þeir fengu aðeins 5 stk eða 5 kg en Gary er vanalega að fá 20-30 kg. Versti veiðdagur í 5-6 ár var staðreynd og þennan daginn borgaði Gary penning til að fara í vinunna. Næstu daga fengu þeir félagar 30 og 36 kg þannig að þeir töldu að óheppnin hafi komið með Kristjáni…Gaman samt að fá að sjá hvernig Gary vinnur en við verðum víst að bíða með að veiða en við eigum samt eftir að smakka þennan Ástralska humar.

Kíktum um kvöldið í grill hjá Elise og fjölskyldu hennar sem var mjög gott. Kristján náði í sér smá vinnu í 2 daga hjá pabba hennar og kom það sér vel fyrir okkur. Pabbi Elise er pípari en stundar það að kaupa hús á stórum lóðum, lagar húsið og byggir svo annað til að selja. Núna var hann að gera upp hús sem Elise og kærasti hennar ætla svo að flytja í eftir nokkra mánuði og þurfti hann á smá hjálparhönd að halda næstu 2 daga. Kristján var  meira en til á smá vinnu og var ekki lengi að slá til. Var hann því mættur klukkan 8 daginn eftir að rífa niður veggi og innréttingar. Meðan á því öllu stóð kíkti ég á ströndina en fór svo eftir hádegi að hjálpa Kristjáni. Sama sagan með fimmtudaginn Kristján að vinna og ég slakaði á ströndinni. Við yfirgáfum svo Anglesea á föstudagsmorgunn og brunuðum í sveitasæluna á Stonyhurst.

Helgin var ekki af verri endanum en við fengum að kíkja á dádýraveiðar hjá Ron, sem er vinur Alston fjölskyldunar. Staðurinn var ekki langt frá Great Ocean Road og var allt þakið í Gömmí trjám. Vorum 6 saman og skiptum okkur í 2 hópa. Con, Kristján og ég í einum og Bill, Ron og Margaret í hinum..Þau fóru inn eftir trjánum og ætluðu að bíða þar til myrkurs en við röltum meðfram skóginum neðst í dalnum þar sem akur var í botninum. Löbbuðum ca. 100 metra og sáum þar 1 stk dádýr vera borða gras í botni skógsins. Úfff spennan var þvílík enda fyrsta skipti sem við höfðum séð dádýr áður. Tókum ca. 10 mín að stilla Kristjáni upp með riffilinn en þetta var lúmskt erfitt skot, niður á við og skógurinn á milli okkar og dýrsins… Kristján skaut fyrir ofan dýirið og það var ekki lengi að koma sér í burtu og héldum við því leið okkar áfram. Fundum ekki fleiri dýr í þessum göngutúr og fórum því að bílunum og biðum eftir myrkrinu. Hinn hópurinn kom eftir myrkur en fengu ekki færi á neinu en sáu samt 6 dýr. Dádýr eru gríðalega stygg og erfit að læðast að þeim. Því næst var ákveðið að taka rúnt með kastaran og sjá hvort það fynndist ekki dýr. Kristján, Ron og Bill stukku á fjórhjólið með kastara og riffla að vopni. Rétt áður en þeir komu aftur að bílnum heyrðum við 2 hvelli og héldum að þeir höfðu misst aftur af dádýri. En þeir komu til baka skælbrosandi með 2 dýr sem þeir rákust á í skóginum. Kristján náði góðu skoti og feldi hindina, rétti síðan Bill byssuna og hann skaut kálfinn (bamba litla). Minnti næstum á hreindýraveiðar heima á Íslandi en dádýrin eru aðeins minni og öðruvísi í útliti, falleg dýr engu að síður.Vorum alveg hæst ánægð með þessar veiðar og fórum að sofa með bros á vör. Hlökkum líka til að smakka dádýra steik.

Dádýr

Svo rann upp bolludagur og við tókum okkur til og settum í eina uppskrift vatnsdeigsbollur. Fyrsta skipti sem ég baka þær en heppnuðust líka svona vel! Voru að vísu mjög litlar þegar við tókum þær úr ofninum og höfðu þær eiginlega ekkert lyft sér en þegar búið var að setja sultuna, rjóman og góða súkkulaðið sem Kristján gerði voru þær alveg svaðalegar. Borðuðum svaka nautasteik a la Janet og svo íslenskar rjómabollur í eftirrétt…mmmm gerist ekki betra!;) Ekki voru dádýraveiðarnar nóg til að halda gikkfingnum rólegum fram að næsta hausti svo við kíktum út á kanínu og refaveiðar eftir matinn. Alltaf gaman að fara út með kastaran og sjá hvað leynist í nóttinni með byssu í hendinni. Náðum 21 kanínum og 1 ref í okkar seinstu veiðiferð á Stonyhurst í bili.

Í dag var svo afmælisdagurinn hennar Janet og var mjög rólegt yfir hjá öllum. Dunduðum okkur bara eitthvað og vorum svo að koma úr svaka máltíð á local pubbnum hér rétt hjá. Erum alveg pakksödd hérna að pakka niður en við keyrum til Geelong á morgun þar sem við ætlum að gista hjá Kane en við fljúgum á fimmtudagsmorgunin til Brisbane með Bill. Þaðan keyrum við á bílaleigubíl niður til Byron Bay þar sem bíður okkar sól,bjór og partýgleði! Góð leið til að kveðja Ástralíuna okkar en á mánudeginum eftir tæpa viku fljúgum við til Singapore og þaðan til Cebu. Getum hreinlega ekki beðið að komast í köfunarparadís á Malapascua þar sem dögunum verður eytt neðansjávar með fjöldanum öllum af fiskum og alls konar furðurdýrum í heila 2 mánuði. Ljúft!

Vonandi hafið þið ekki borðað yfir ykkur af saltkjöti og bollum! Biðjum að heilsa í bili og þið heyrið næst frá okkur á Malapascua, litlu fallegu eyjunni okkar  í miðjum eyjaklasa Philippseyja!;-)

Malapascua

Þangað til næst amigos……

Inga & Kristján

Seinustu dagar janúarmánaðar voru mjög ljúfir hér í Anglesea og nutum við þess í botn að gera það sem okkur datt í hug hverju sinni. Miðvikudagurinn var frekar vindasamur þannig við byrjuðum daginn á smá strandskokki, ekki veitti af enda bjórdrykkjan aðeins farin að segja til sín! Eftir að hafa hreyft á okkur rassgatið var surfið orðið fínt en það var ennþá frekar kalt. Kristján lét það nú ekki stoppa sig og hann greip í brettið meðan ég lét mér nægja að horfa á frá ströndinni með góða bók í hendinni. Eitthvað var brimið að stríða okkur daginn eftir , litlar og stuttar öldur sem var ekki nógu gott en við létum það nú ekki skemma fyrir og drógum út reiðhjólin á heimilinu og skelltum okkur í hjólatúr. Í miðjum hjólatúrnum ákvað löggan enn og aftur að koma angra okkur en það er víst bannað að hjóla án hjálms í Ástralíu og er sektin ekki meira né minna en 154 $ ( 17.000 kr). Við sluppum þó frá þeim og þurftum ekki að borga….Gamla góða “ó we are from Iceland and didn´t know, we´re sorry” klikkar seint! Þurftum samt að segja skilið við hjólin og þá var bara tekið upp hjólabrettið og farið með hundinn þeirra , Matey út í smá bretta/hlaupa viðrun.

Loksins á föstudeginum kom þetta fína surf og við vorum ekki lengi að renna upp blautgallanum og hlaupa út í. Erum orðin frekar flink en þetta er sko ekki eins auðvelt og þetta sýnist! Getum vel gripið öldurnar og staðið upp en ekki búin að ná tökum á því að beygja…það kemur bara seinna með meiri æfingu, þetta verður allaveganna ekki í seinasta skipti sem við brunum um í öldunum! Helgin var frekar róleg í þetta skiptið , kíktum á pubbinn að sötra smá bjór á föstudagskvöldinu og vorum bara heima á laugardagskvöldinu að elda og horfa á mynd. Vorum nefnilega búin að panta okkur flug til Sydney snemma á sunnudagsmorguninn. Aðeins 78$ fram og til baka (8.000) þvílíkt gjafaverð sem ekki var hægt að láta framhjá sér fara. Katharina, þýska stelpan sem var á Stonyhurst fyrir jól var búin að bjóða okkur gistingu hjá sér og fjölskyldu sinni þannig þetta small allt saman og vorum við lent í fallegu Sydney 8 um morguninn. Kat var búin að gefa okkur nánar upplýsingar um hvernig við áttum að koma okkur til þeirra þannig við vorum enga stund að komast á leiðarenda, Bondi Beach.

Bondi Beach

Bondi er víst frægasta strönd Ástralíu en hún teygir sig í ca. 1 km langa strandlengju með tærum sjór, góðum öldum og auðvitað í góðri fjarlægð frá miðborg Sydney. Þetta er reyndar alveg eins og hver önnur strönd hefur þetta venjulega SSS eða sandur, sjór og sól en alltaf gaman að kíkja í smá sólbað og leika sér í öldunum….Urðum nú reyndar heldur betur tvísýn með það eftir að ég gleypti heila öldu í einum sopa og ældi henni svo til baka en þegar maður er smávaxin eins og ég nær maður fljótt ekki niður á botnin og þá er erfitt að ráða við öldurnar, svo brenndist bakið á Kristjáni eftir sólbaðið og olli honum óþægindum næstu daga þannig já..alltaf gaman hjá okkur á ströndinni!;)

Morgunin eftir fórum við ásamt Kat niður í miðbæ að skoða það sem Sydney hefur uppá að bjóða. Löbbuðum um Darling Harbour þar sem var fullt af herskipum ,skútum , kafbátur og gamalt sjóræningjaskip sem hægt var að kaupa á 70.000.000 $, spottprís og við erum strax byrjuð að safna fyrir því!;-) Röltum heillengi um í hitanum þegar loksins var farið að glitta í óperuhúsið. Ekkert nýtt fyrir Kristján og Kat en við löbbuðum nú alveg upp að því enda varð ég nú fá að skoða það aðeins betur. Þegar komið er að því er það eins og risastór eggjaskurn en svo koma í ljós þúsundir flísa sem gera húsið svona fallega hvítt. Ekki var hægt að fara inn en óperusalir eru nú seint spennandi þannig við héldum leið okkar áfram í garðinn fyrir aftan óperuhúsið. Ósköp venjulegur garður með flottum trjám, brunnum og blómum en þegar horft er betur eftst í trén blasir fyrir manni fullt af leðurblökum sem hvíla sig yfir daginn hangandi á hvolfi með vængina vafna utan um sig , mjög flott! Kvöldinu eyddum við  á pubbnum að horfa á úrslitaleik Australian Open sem við vorum búin að fylgjast strangt með.Eftir þennan risa göngutúr á mánudeginum ákváðum við taka þriðjudaginn rólega og tókum strætó í eitt af ríku hverfunum á Bondi. Röltum smá meðfram klettabjörginni og komum loks niður í smábátahöfn þar sem við settumst á bekk niður við sjóinn og lásum. Höfðum það notalegt þar þangað til það rigndi á okkur og hélt rigningin áfram það sem eftir var dags.

Vorum búin að vera í sambandi við kunningja okkar Svavar en hann lenti í Sydney fyrir 10 dögum og mæltum við okkur mót á miðvikudeginum. Hittumst á Ólympíuleikvanginum sem var byggður upp fyrir leikanna 2002. Flest allir leikvangarnir voru lokaðir fyrir almenning en sáum þó inní sundlaugina þar sem var unglingasundkeppni í gangi. Magnað líka að sjá ólympíukyndilin og þorpið sem byggðist í kringum þetta. Voru líka súlur með öllum keppendunum en sáum reyndar hvergi Völu Flosadóttir sem er frekar undarlegt mál. Snæddum svo öll saman þýskan pastarétt heima hjá frænku Kat áður en við héldum útá lífið. Seinasti dagurinn í Sydney var svo eins og fyrsti, á ströndinni en við entumst ekki lengi vegna skyndilegrar rigningar.

Núna erum við mætt aftur í Anglesea , erum farin að gera okkur heimakært hérna enda er þetta hin fínasti bær. Kíktum í afmælispartý í gær sem var fínt og hengum svo á ströndinni í dag, ekki slæmt það. Verðum hérna fram að helgi og eyðum síðan næstseinustu helginni með öllum strákunum frá Stony. Fljúgum til Brisbane 18. febrúar og ætlum að kveðja Ástralíu með stæl í Byron Bay síðustu dagana. Fljúgum svo frá Brisbane til Singapore og frá Singapore til Philippseyja! JIBBEY

Skilum kveðju til allra á Íslandi, setjum bráðum inn fleirri myndir frá Sydney.

Inga og Kristján

Erfitt að finna hvar við eigum að byrja en margt búið að ské síðustu vikur og margt að segja frá. Fórum allavega í svaðalega BNS sveitapartýið seinustu helgina okkar í sveitinni. Við vorum ekki alveg viss hvað biði okkar en það var búið að lýsa ýmsu fyrir okkur og var spennan í hámarki þegar við keyrðum inná svæðið. Það sem blasti við er eitthvað sem erfitt er að lýsa en það voru hundruðir Utes bílar á víð á dreif um svæðið og sveitadurgar sem að fylgdu þeim. Bjórinn rann svo hratt og örugglega niður næstu 2 tímana á bílastæðinu áður en við dressuðum okkur upp í hið fínasta púss og héldum á partýsvæðið. Svæðið var frekar stórt með risa bar þar sem bjór, romm í kók, vodki og gin voru helt í glösin okkar án endurgjalds! Fæturnar fengu að finna fyrir því en það var dansað langt fram eftir og rommið í kókið var aldrei langt undan. Frekar fyndið að vera rosa fínn að dansa um í drullunni og voru fæturnar heldur skítugar eftir kvöldið. Laugardagurinn var alls ekki nóg en við vöknuðum á sunnudeginum og var ekki annað í myndinni en að fá sér einn kaldann með morgunmatnum! Svæðið var svo opið fram eftir degi þar sem voru hinir ýmsu fyllibyttuleikir eins og skál í botn , blautbolakeppni og ógeðisdrykkur. Strákarnir skáluðu VB í botn en við létum hitt til hina rugludallana sem voru ekki ófáir þarna, samansafn af mest sveitalegustu og “feral” fólki Ástralíu. Hefðum ekki viljað missa af þessu og skemmtilega minning þetta partý.

Á mánudeginum héldum við til Kane í Geelong og fengum við að gista þar í nokkrar nætur. Tókum smá dagsferð um Geelong í að skoða smábátahöfnina og kíkja í dýrabúðirnar í bænum, bara þetta venjulega í svona bæjarrúntum. Geelong er fjölmennara en allt Ísland en telst vera heldur lítill bær hér í Ástralíu. Gaman líka að segja frá því að sýslan sem við erum í  , Victoria er tvöfalt stærri en Ísland og finnst fólkinu hér það alveg ótrúlegt. Melbourne , The Big Smoke var svo á dagskrá daginn eftir þar sem leið okkar lá beint í dýragarðinn þar. Alltaf jafn gaman að eyða nokkrum klukkutímum þar og leiddist okkur ekki ! Þetta var samt ekki flottasti dýragarður sem við höfum farið í og margir aðrir betri en fínasta leið til að eyða deginum. Sáum allt þetta helsta ljón, gíraffa, fugla, fíla, skemmtilega apa og tígrisdýr ásamt öllu áströlsku dýrunum. Röltum svo um Melbourne í sól og blíðu þangað til við tókum lestina aftur til Geelong. Kristján kíkti svo daginn eftir aðeins í vinnuna með Kane en hann og bróðir hans eru að gera upp hús sem hann ætlar svo að leigja út. Um kvöldið kíktum við svo niður til Angelsea á veitingastaðinn sem vinur hans Kane á. Sötruðum þar bjór í góðra vina hópi og áttum mjög gott kvöld. Laugardagurinn var svo frekar rólegur en Kristján og Kane fengu smá timburmenn í heimsókn og lítið hægt að gera þá. Spiluðum bara Monapoly um kvöldið og horfðum á Tv ekki slæmt það…

Næsta dag vorum við svo heppinn og fengum bílinn hans Kanes lánaðan til að taka smá road trip upp til Philip Island sem er þekkt mörgæsaeyja. Lögðum heldur seint af stað , Kristján að keyra og ég sem mannlegt GPS en komum alveg í tæka tíð fyrir mörgæsasýninguna. Við sólsetur á þessari sérstöku strönd koma þúsundir mörgæsa upp úr sjónum til að vitja heimilinna sinna sem eru holur allt um kring. Búið er að gera voða flott í kringum þetta litla ferðalag mörgæsana en við sátum í lítilli stúku næstum því í sjávarmálinu og biðum eftir þeim. Þær fara svo að birtast í hópum þegar fer að dimma og er ekkert smá mikil skemmtun að fylgjast með þeim koma syndandi og svamlandi í sjávarmálinu og athuga svo hvort að það sé ekki alve örugglega öruggt að hlaupa upp eftir ströndinni. Þær labba mjög fyndið og margar saman er ennþá skemmtilegra. Þegar við vorum búin að sjá fleirri fleirri mörgæsa hópanna bruna úr sjónum ákváðum við að labba gönguleiðinni til baka í sýningarhúsið. Þá voru mörgæsir gjörsamlega útum allt að hlaupa um og lætin í sumum voru svakaleg! Þær hinkra svo alltaf í pínu tíma fyrir utan holuna sínar að þurrka sér áður en haldið er í svefninn. Alveg peningana virði þetta var!

Gisting í svona litlum túristabæ var frekar dýr svo við tróðum dýnu í bílinn og reyndum að finna okkur einhvern óáberandi stað til að gista á. Það er víst alveg bannað að gista annars staðar en á tjaldsvæðunum en við ákváðum að taka sénsinn sem er ekki frásögufærandi en að við vöknuðum 6 um morgunin við það að verðirnir bönkuðu á bílgluggann! O-Ó! Við sluppum sem betur fer með einungis áminningu en sektin hefði annars hljóðað upp á 100 $ eða 11.000 kr….Dagurinn fór svo í alls konar útsýnisgöngutúra og stóð einn heldur betur uppúr en við vorum á labbi um lítinn skóg þegar við sjáum koma labbandi á móti okkur Koala björn. Frekar sjaldséð sjón en þeir hanga allan daginn upp í trjánum að éta laufblöð þannig við vorum frekar hissa að sjá þennan Koala að rölta um á jörðinni. Földum okkur aðeins fyrir honum en hann tók loksins eftir okkur þegar hann var kominn alveg upp að okkur og gátum við því séð hann mjög nálægt okkur. Mjög fyndið og toppaði öll skiptin sem við höfðum glápt í 10 mín uppí risa tré á Koala lengst uppi. Leigðum okkur svo lítinn seglbát til að rifja upp gamla tíma þegar þeir félagarnir tóku svaka rispu á einum slíkum í Nýja-Sjálandi. Siggi ætti nú að muna eftir því!:) Það var nú ekki eins vindasamt þennan daginn sem var ekki nógu gott en við náðum að sigla fullt í heilan klukkutíma og skiptumst við á þannig við erum bæði vel að okkur í siglingum! Ekki beið okkar skemmtileg sjón þegar við röltum aftur í bílinn en þar var komin stöðumælasekt í gluggan okkar! ANSANS ástralar með allar sínar reglur…vorum þá í stæði sem er aðeins hægt að leggja í í klukkutíma eða 1P eins og stóð á því en við Íslendingarnir sem eru vön stöðumælavélum skildum ekki alveg í þessu merki. Þurftum því að borga 60$ dollara eða 7.000 kr í sekt sem okkur fannst nú heldur dýrt. Það var því ekki splæst í gistingu á Philip Island heldur keyrt í átt að Melbourne og fundum við hið fínasta tjaldsvæði til að leggja bílnum okkar og sötra smá bjór meðan við lásum. Kristján er að lesa Eragon og ég Flugdrekahlauparan, fínasta lesning og allt saman á ensku við erum orðin svo klár:)

Í dag var svo þjóðhátíðardagur Ástrala eða Aussie day eins og þau kalla það. Kíktum í grill til bróðir Elise sem var með Kane og Kristjáni í Suður Ameríku. Grilluðum pulsur, lamb, kjúkling og rækjur og var þetta allt saman rosa gott. Kristján eignaðist nýja vinkonu en litla hnátan á heimilinu sem er 2 ára kallaði hann óspart Ice Man okkur hinum til mikillar skemmtunar. Við erum ýmist kölluð Icypoles, Ice people eða team Iceland hérna í Ástralíu og ekkert að því….

Næstu daga ætlum við að eyða hér í Angelsea , slappa af á ströndinni , grípa í brimbrettið og kíkja vonandi með Gary, pabba Kane á veiðar á bátnum hans. Skemmtilegir dagar fram undan en við ætlum að vera hér í viku eða svo. Látum þetta bara duga í bili og hendum svo bráðum inn fleirri myndum fyrst við erum komin í netsamband.

Vonandi hafið þið það öll gott og við biðjum að heilsa!

Ice people

Inga og Kristján

Fórum til Scotts síðustu helgi í veiðiferð með strákunu, lögðum af stað frá Stonyhurst eftir vinnu og brunuðum í tæpa fjóra tíma í tæplega 40 stiga hita. Þurftum að fara á tvem bílum því ástralskir UTE eru bara tveggja manna og alltaf með stóran pall sem kemur sér vel þegar þarf að kippa með heilum krossara. Ekki kvartaði ég nú mikið en við Bill höfðum það helvíti gott í tæknivædda bílnum hans þar sem airconið létti okkur lífið. Kristján og Tom höfðu það hins vegar ekki eins gott en airconið í bílnum hans Tom neitaði að virka og þurftu þeir því að keyra alla leiðina pungsveittir með alla glugga opna. Muffin(hundurinn hans Toms)  fékk að kíkja yfir til okkar Bill til að kæla sig niður og tók hún því fagnandi. Duttum beint inn í kvöldmat hjá Scott og Penny sem eru æskuvinir Toms, að sálfsögðu var heimaslátrað naut á boðstólnum og bjór með því.

Þegar myrkrið skall á fóru leikar að æsast og strákarnir fóru að klægja í gikkputtana var því ekki seinna vænna að fara út og viðra byssunar! Kíktum á smá refarúnt þetta kvöldið og náðust 6 refir og var  sýnilegt að Scott var ekki að gera þetta í fyrsta skipti því hann skítur refi beint í hausinn a 250 m færi. Ekki minnkaði hitinn daginn eftir og lítið hægt að gera sökum hita, fórum í morgunmat til Penny en hún var að opna kaffihús í næsta bæ. Hún er snilldar kokkur og var þetta besti morgunmatur sem við höfum fengið í langan tíma! Þegar við komum til baka til Scotts var hoppað beint í sundlaugina til að kæla okkur niður. Busluðum við þar fram eftir degi en seinnipartinn tóku Bill og Scott smá rúnt á krossurunum meðan ég, Kristján og Tom settum út Yabbinet. Ég tók líka smá rúnt á smalakrossaranum eftir sýnukennslu frá Kristján ökukennara, smá strögl til að byrja með en náði fljótt tökum á hjólinu og get nú loksins beygt í báðar áttir , haha! Keyrðum síðan upp til foreldra Scotts en þau búa í rúmlega 20 mín fjarlægð á ennþá stærri sveitabæ.

Fjölskyldurekstur þeirra eru nautgripir og fengum við því annan skammt af heimaframleiðslunni í kvöldmat þarna, ekki hægt að kvarta yfir því. Rétt fyrir myrkur koma hundruðir páfagauka og gera sig heimakomna í trjánum í kringum sveitabæinn. Þessir fiðruðu fjandar eru lla liðnir á þessum slóðum því þeir éta alla uppskeruna sem á að fóðra nautin með. Kristján sló ekki hendinni á móti því að fara í smá meindýraeyðingu fyrir bóndann og sást hann ekki næsta klukkutíman….en kom svo aftur með 6 cockatoos sem eru hvítir ástralskir páfagaukar með gulan hanakamb og mjög háværir! Gaman væri að vita hvað einn svoleiðis myndi kosta í gæludýrabúð á Íslandi….Þegar það var orðið aldimmt var hent kæliboxinu upp á pall og gripið í byssunar. Nú átti að ná í kengúrur fyrir kengúru Kidda. Kengúrur eru ennþá óvinsælarari meindýr því þær eyðileggja grindverk og nautin sleppa þar af leiðandi út í skóg. Þú vilt ekki týna mörgum nautum þegar hvert naut selst á rúmlega 70 þúsund, auðveldari lausn að kaupa nokkra pakka af skotum og koma þessum kengúrum fyrir kattarnef. Komum til baka klukkan 3 búin að fella rúmlega 50 kengúrur og 4 refi, og fékk ég að skjóta eina kengúru með 22.250 rifflinum hans Bill. Kristján skaut nú eitthvað fleirri, líklega hátt í annan tuginn. Öðruvísi myndir sem við tökum af kengúrum heldur en flest allir aðrir túristar í ástralíu enda erum við ekki venjulegir túristar;)

Daginn eftir sama sagan, alltof heitt og fór hitinn upp í 43 gráður og var sundlaugin því mjög freistandi kostur. Ætli við höfum ekki eytt 6 tímum í vatninu enda aldrei upplifað jafn heitan dag. Um kvöldið tókum við annan rúnt á smalakrossurunum og var það helvíti gaman. Gistum þarna aftur um nóttina því það var ekki ofarlega á óskalistanum að keyra til baka í þessum hita með enga aircon. Vöknuðum því 5 um nóttina á meðan það var ennþá svalt í morgunsárið. Mánudagurinn var álíka heitur en engin sundlaug til staðar, vorum því innandyra allan daginn.

Á þriðjudeginum breyttist veðrið gjörsamlega úr yfir 40 stiga hita og vind í 25 stiga hita og rigningu. Því nýttum við daginn í að heimsækja Kareni sem er íslensk stelpa að þjálfa íslenska hesta ekki langt frá okkur. Karen tók vel á móti okkur og sýndi okkur um sveitabæinn en þau eru með tæplega 80 íslensk hross og 400 ítalska vatnabuffalóa. Jaðraði við smá heimþrá þegar við löbbuðum um stóðið í blautu grasi ,  “bara” 20 stiga hita og  með íslenska hesta allt í kring. Fjölskyldan er nýbúin að flytja inn graðhest frá Íslandi til að fá nýtt blóð í sína ræktun. Folinn er Haukur frá Stuðlum í Ölfusi og virtist hann vera nokkuð sáttur með nýju heimkynnin. Skrýtið að rekast á annan “selfyssing” hérna hinu megin á hnettinum. Sýndi okkur líka buffalóana sem þau mjólka og búa til dýrindis mozarella ost að ítölskum sið. Janet og Jim voru yfir sig hrifin af hestunum og gæti vel verið að þau bæti við bústofnin með íslenskum gæðingum í framtíðinni. Bill hins vegar ætlar að halda sig við mótórhjólið!

Höfum verið að taka því rólega síðustu daga ýmist við að lesa eða hjálpa til við sveitaverkin. Helgin verður hins vegar svakaleg en nú á að fara með okkur í eitthvað villt sveitapartý. Förum aftur upp eftir til Scotts og Penny og þaðan á svokallað BNS sem eru fornfræg partý þar sem fólk klæðir sig upp. Strákar í svartar buxur og hvíta skyrtu með slaufu, stelpur hins vegar þurfa aðeins að koma í fínum kjól og helst með hatt. Kristján fór í einhvers konar second hand shop og splæsti á sig spariklæðnaði fyrir aðeins 8 dollara (1000 kall). Þetta verður eitthvað skrautlegt því miðinn inn í partýið veitir manni aðgang að ótakmörkuðu áfengi eins og hver getur í sig látið. VÚHÚ! Í fyrramálið förum við hins vegar með Brian á bátinn hans að taka upp álanetin. Brian leigjir íbúð með Tom og vinnur við að veiða ála. Verður fínt að fara með honum að draga upp netin.

Komið nokkuð gott í bili og endilega skiljið eftir kveðju til okkar svo við nennum að halda áfram að skrifa svona löng blogg!

P.S Fullt af nýjum myndum frá síðustu helgi á myndasíðunni

Inga og Kristján

Seinustu dagar ársins voru frekar rólegir hér á Stonyhurst og vorum ýmist að hjálpa strákunum í girðingavinnu, brunandi um á fjórhjólinu eða smala nautum sem fóru í sölu um helgina. Frekar rólegt yfir öllum sem er fínt, alltaf gott að hvíla sig smá eftir veislumatinn og undirbúa sig fyrir áramótin! Á miðvikudeginum kom refur í gildruna hans Kristjáns og ég fékk það mikla hlutverk að aflífa refinn, aðeins 4 mánaða refur en það breytir því ekki að hann drepur kindurnar og eru refir pest hér eins og á Íslandi. Ekki tók langan tíma að binda enda á hans stutta líf en Jim húsbóndinn á heimilinu var hæst ánægður með þetta. Seinustu daga voru 3 lítil refabörn búin að vera skottast um og þetta þýddi að það voru bara 2 eftir. Eftir að hafa skotið fyrsta refinn minn ákváðum við að taka pínu göngutúr og gá hvort við myndum ekki rekast á nokkrar kanínur. Ekki rákumst við nú á þær og eftir að hafa rölt smá spöl lá leið okkar til baka. Sem betur fer vorum við með augun opin en Kristján náði að koma augunum á einn óprúttin ref sem var að rölta um eins og við. Refurinn var tekin með rifflinum hans Bill, 22.250 og það er ekki skrýtið að það sé uppáhaldsbyssan hans Kristjáns hér í sveitinni,vel skotið og vel hitt , refurinn steindrapst og nú er aðeins 1 refabarn eftir!

Einn af refunum sem náðust þetta kvöldið

Á gamlársdag brunuðum við niður til Angelsea þar sem Kane tók á móti okkur og bauð okkur velkominn á heimili sitt og foreldra sinna. Það var strax opnað bjór og rifjað gamla og góða tíma í Suður Ameríku en þeir félagar hafa ekki hist síðan í enda ferðarinnar 2006, 4 ár liðin! Því næst kíktum við í dýrasta partý sem við höfum nokkurn tíman farið í , en þessi strákur sem bauð vinum sínum í áramótapartý rukkaði 25 ástralska dollara inn í partýið en það er ca. 2500 krónur . Þurftum við líka að borga honum en þetta var nú bara græðgi , það var smá kebab á boðstólnum og súkkulaðibrunnur voða fancy en fyrr má nú vera!  Rétt fyrir 12 löbbuðum við svo niðrá pöbb og fögnuðum nýju ári dansandi um í góðra vina hópi.

Eftir að hafa kveðið nýtt ár og tekið á móti nýja árinu ákváðum við að kíkja til Kane í Geelong , en hann býr þar ásamt kærustu sinni Kirsten. Þau eru búin að koma sér vel fyrir í einu hverfinu og var lítið mál að fá okkur túristana í gistingu. Á laugardeginum kíktum við aðeins útá lífið í Geelong, en það telst nú seint vera eins klikkað og í Colac og komust við heil á höldnu heim. Mánudeginum eyddum við svo í The Great Ocean Road sem er nú ekki hægt að sleppa þegar maður er í Ástralíu..þó svo að Kristján og Kane voru búnir að sjá þetta allt saman. Þetta er ekki löng keyrsla og leiðin er ekkert smá falleg, vegirnir eru alveg við klettabjörgina og sjórinn blasir við fyrir neðan mann. Mæli samt ekki með því að sitja afturí á þessum sikk sakk vegum því það eru miklar líkur á því að verða bílveikur , tók maður því því fagnandi þegar stoppað var til að skoða flotta útsýnið hjá The 12 Apostles. Rosa flott og minnir mjög á íslenskar kletta strandir nema það að klettarnir hér eru ljósbrúnir og sjórinn töluvert blárri.Við stoppuðum líka í litlum strandbæ og hresstum okkur aðeins við með því að hoppa af bryggjunni sem er alltaf voða gaman. Um kvöldið tókum við okkur til og elduðum fyrir hýsendur okkar. Mexíkanst lasagna var fyrir valinu og bragðaðist það einstaklega vel hjá okkur! Afbragðs kokkar hér á ferð, þið getið beðið spennt eftir því að vera boðin í matarboð til okkar!;)

Við eyddum svo síðustu 2 dögunum í Angelsea þar sem þýddi ekki annað en að grípa í brimbrettið og læra að surfa! Mikill brimbrettabær hér á ferð og Bonner feðgarnir velreyndir í þessu sporti. Ég var að prufa þetta í fyrsta skiptið en Kristján hefur farið nokkru sinnum áður. Fyrsta daginn var Kristján að brillera í öldunum en ég ekki svo mikið…gafst samt ekki upp því þetta var þvílíkt skemmtilegt. Daginn eftir voru öldunar mér í hag og ég surfaði öldurnar eins og ég kynni ekki annað og stal meiri að segja einni öldu af Kristjáni! Er því opinberlega orðin “Surfchick” eins og Kristján myndi orða það , getum ekki beðið eftir að komast aftur til Angelsea til að verða enn betri. En fyrst ætlum við að leggja í svaðalega veiðiferð norður eftir með Tom og Bill. Brottför er á morgun og verða teknar með allaveganna 1 byssa á mann ef ekki fleirri og krossarar til að leika sér á inná milli veiða. Algjör strákaferð en þessi Scottie sem ætlar að taka á móti okkur er alveg forfallinn byssukall og er sagður vera verri en Kristján með það að skjóta gjörsamlega allt sem hreyfist, þetta verður því mjög spennandi! Þarna eru alls kyns dýr til að drepa, kanínur, refir , kengúrur og dádýr og við vonum að við komum nú ekki tómhent heim!!

Eftir helgi verðum svo vonandi komið á hreint með vinnu en janúar byggist algjörlega upp á því hvort við fáum vinnu eða ekki. Við vonum ennþá það besta með garðyrkjuvinnuna í Angelsea en það myndi þá felast í vinnu 3 daga vikunnar sem er fínt, vinna og surfa inná milli hljómar ekki illa!;)

Biðjum að heilsa öllum og vonum að byrjun árs sé að fara vel með ykkur, við erum því vel fegin að þurfa ekki að hlusta á Icesave geðveikina á Íslandi en það er reyndar búið að vera í blöðunum hér , getum samt vel forðast það að hlusta á þetta bull.

Kveðjur úr sólinni

Inga og Kristján